Ποίηση και τέχνη από την Μαίρη Κέλερη Ταμπακάκη
Ποιήματα ἀπό τήν ποιήτρια κα ΜΑΙΡΗ ΚΕΛΕΡΗ-ΤΑΜΠΑΚΑΚΗ

Τ` όνειρο

Είδα στον ύπνο μου εψές
 πως είχε καταιγίδα...
Το κρύο ήταν τσουχτερό,
χάναμε Τη Πατρίδα..
 
Οι χωριανοί ήσαν δυστυχείς
Θαρρείς υπνωτισμένοι,
στα σπίτια τους είχαν κλειστεί
γιατί ήσαν προδομένοι...
 
Ο Ήλιος πια δε φώτιζε
είχε κι αυτός λακίσει.
Μηδέ φεγγάρι έβγαινε
Γιατί είχε ξεψυχήσει...
 
Είδα πως επερπάταγα
ρακένδυτη αρρωστιάρα
και πως τραγούδι ψέλλιζα,
βραχνά για την Ελλάδα...
 
"Τι πάθατε ωρε Έλληνες
κι είστε σαν κοιμισμένοι;
Μας παίρνουν τη πατρίδα μας
δεν είστε αρματωμένοι;"
 
"Δε βλέπετε ωρέ Έλληνες
τους άπιστους που ήρθαν;
Το χρέος είναι πρόσχημα
αυτό το σχέδιο είχαν!"
 
"Που είστε ωρε Λάκωνες,
Κρήτες κι από Αρκαδία!
Ήρθε η ώρα σας ξανά
να γράψετε Ιστορία!"
 
Είδα στον ύπνο μου εψές
πως είχε καταιγίδα...
Μα βγήκε ο Ήλιος ξαφνικά
κι έλαμψε Η Πατρίδα!!!
 
Αφιερωμένο στους Έλληνες Λάκωνες, Αρκάδες, 
Κρήτες, Μακεδόνες, Νησιώτες, Πόντιους, 
Μετανάστες για την Ελλάδα όλη, Καλή Λευτεριά!
 
 
Η Σκιά μου

Ας ξεγελάσω γι άλλη μια φορά
τη μοναξιά μου και ας μιλήσω πάλι απόψε στη σκιά μου...
Θα της προσφέρω τσιγάρο και ποτό,
θα της χαρίσω κι ένα δώρο ακριβό!
 
Λέω να κάνω δώρο απόψε στη σκιά μου,
όλα αυτά που κρύβω μέσα στη καρδιά μου...
Θα της μιλήσω για τα περασμένα
κι όλα αυτά που έζησα με σένα...
 
Να ξεγελάσω πάλι απόψε τη σκιά μου
και ας της πω πως δε λυπάμαι που εισαι μακρυα μου...
Θα βάλω άρωμα ακριβό και θα ντυθώ ανάλογα, 
θα της μιλήσω λογικά μα και παράλογα...
 
Θα κάνω δώρο απόψε στη σκιά μου,
αυτό που πάντα άξιζε η καρδιά μου!
Δε θα της πω ξανά για σένα, 
μα πως προσμένω αυτόν που θ` αγαπήσει ΜΟΝΟ ΕΜΕΝΑ! 
Στους αγαπημένους μου φίλους
με εκτίμηση και αγάπη 
στη Ζωή και Νίκο Καλοδήμα


 
Ο Μανδύας
Πέταξε το μανδύα της λύπης
που φοράς επιτέλους από πάνω σου,
αγαπημένη μου...
 
Ντύσου μ΄ ένα πλουμιστό φόρεμα
βάλε το μοναδικό σου άρωμά σου
χτένισε τα όμορφα μαλλιά σου
φόρα το μοναδικό χαμόγελό σου
λατρεμένη μου....
 
Πέταξε τ΄ άχρηστα της ζωής
από πάνω σου
που τόσο πολύ μα τόσο 
σε υποτίμησαν
σε πρόδωσαν, σε ξόδεψαν,
σ΄ αρρώστησαν μοναδική μου...
 
Γιόρτασε, γέλασε, ζήσε τη κάθε σου στιγμή
με το δικό σου τρόπο
που μόνο εσύ γνωρίζεις
Ακόμα κλάψε και πένθησε όταν κλωνιστείς
 όσο εσύ νομίζεις
ακριβή μου...
 
Κάψε επιτέλους το μανδύα της σιωπής
που έχεις ντυθεί
τόσο μα τόσο καιρό,
απογοητευμένη μου...
 
Ράψε και ύφανε
ένα διάφανο σύννεφο προστασίας
γύρω από σένα,
που μόνο εσύ θα το ξέρεις
και θα το βλέπεις ταλαιπωρημένη μου...
 
Δέξου ξανά και ξανά ν΄ αγαπάς
να συγχωρείς, να υπηρετείς
και μια ζωή συνέχεια να μαθαίνεις,
λατρεμένη μου....
 
Χόρδισε τους χτύπους της καρδιάς σου
σε μια μοναδική άτρωτη μελωδία,
όπως ο δεξιοτέχνης χορδιστής
το αγαπημένο πιάνο σου,
μοσχοαναθρεμένη μου....
 
Ζήσε επιτέλους το τώρα
σα να 'ναι η μοναδική
και η τελευταία σου φορά,
με πάθος, αστρογεννημένη μου...
 
Ακόμη δεν το κατάλαβες
πως πρέπει να σε προσέχω,
να σ΄ αγαπώ, να σε τιμώ σαν να μαι εγώ,
γιατί είσαι ημαρμένη μου...
 Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες με σεβασμό και αγάπη!
  
 
Η θύμησή σου
Το κρύο είναι τσουχτερό χιονίζει και φυσάει
η σκ΄ψη μου πάλι, ξανά κι απόψε σε ζητάει...
Το θολωμένο μου μυαλό μνήμες το γυροφέρνουν
Στήνουν ατελείωτο χορό και σένα ανασταίνουν...
Σε βλέπω ναρχεσαι κοντά το χέρι μου απλώνεις...
Μ΄ ένα γλυκό χαμόγελο πάλι μ΄ αναστατώνεις!...
Την αύρα σου αισθάνομαι τα μακρυά μαλλιά σου
Το άγγιγμα σου τρυφερό, γυναίκα τ΄ άρωμά σου!...
Σαν μαγεμένος χάνομαι στη φλογερή ματιά σου,
τη λυγερή κορμοστασιά και τα γλυκά φιλιά σου...
Σε βλέπω νά'ρχεσαι κοντά, το χέρι μου απλώνεις
Μ΄ ένα γλυκό χαμόγελο
μ΄ αφήνεις, με σκοτώνεις...
Στο θολωμένο μου μυαλό δε θέλω να θυμάμαι
πως κάποτε σ΄ αγάπησα κι ακόμα εγώ λυπάμαι...
Έξω χιονίζει και φυσά τα δάκρυά μου τρέχουν
Στη θύμηση σου Αγάπη μου σταματημό δεν έχουν...
 Αφιερωμένο σ΄ αυτούς που αγάπησαν και πόνεσαν.

Άσε με...
Άσε με, καμμιά φορά να σε θυμάμαι
Να προσποιούμαι πως απόψε για ποτό θα πα΄με.
Άσε με...
 
Άσε με, του ρολογιού τους δείκτες να γυρίσω πίσω
Να μη μου φύγεις, στην αγκαλιά μου να σε φυλακίσω...
Άσε με...
 
Άσε με, ένα γράμμα να σου γράψω,
για να σου πώ πως δε μπορώ να σε ξεχάσω.
Δεν έχω άλλα δάκρυα να κλάψω, άσε με...
 
Άσε με, του ρολογιού τους δείκτες να γυρίσω πίσω...
Γονατιστός συγνώμη για να σου ζητήσω...
μ΄ ένα γλυκό φιλί να σ΄ αγαπήσω, άσε με...
 
 
Πατρίδα μου Ελλάς
 
Πατρίδα μου όμορφη Ελλάς
στο χάρτη μια κουκίδα
Πώς σε κατάντησαν οι εχθροί
του κόσμου Ηλιαχτίδα;
 
Ζήσε πατρίδα μου εσύ
καρδιά μου μη λυγίσεις
κι απ΄τη στάχτη σου Ξανά εσύ
να μεγαλουργήσεις!
 
Δώσε το φώς σου διάπλατα
και χωρίς ανταλλάγματα
το τίμημα είναι σκληρό
μα έχεις βοηθό σου το Χριστό!
 
Πατρίδα μου γλυκειά Ελλάς
δώσε διδάγματα ανθρωπιάς
στα πέρατα του κόσμου
πως γι΄ άλλη μια φορά
Εσύ είσαι ο Πολιτισμός μου!
 
Πατρίδα μου, Ελλάδα μου,
στο κέντρο όλου του κόσμου
δέξου γι΄ άλλη μια φορά
Εσύ τον ταπεινό ασπασμό μου...
 
Ζήτω η Ελλάς, Ζήτω οι Έλληνες
Αφιερωμένο στην Ελλάδα μας!!!
Καλή Λευτεριά!!!
 
 
Η Μάχη ξεκινά
Έχω μια στεναχώρια
που μου τρώει τα σωθικά
γιατί βλέπω τη πατρίδα
να περνάει μαρτυρικά
 
τιμημένη μου πατρίδα
μή στεναχωριέσαι πια,
σαν οι Έλληνες ξυπνήσουν
θα λευτερωθούν ξανά
 
Τούτη η ώρα δεν θ αργήσει
φαίνεται είναι κοντά
Οι καμπάνες θα ηχήσουν
πως η Μάχη ξεκινά!
 
Γέροντες, παιδιά και νέοι
ξεσηκώνονται παντού,
και αέρααα αυτοί φωνάζουν
εναντίον του εχθρού
 
Βοήθησέ μας Παναγιά μου,
Κάν'  το θαύμα σου Χριστέ
Μη ξεχνάτε την Ελλάδα
και τους Έλληνες Ποτέ!
 
Έχω μια στεναχώρια
που μου τρώει τα σωθικά
κι όλο λέω και πιστεύω
πως θα κάνει Ξαστεριά!
 
Ζήτω η Ελλάς!
Αφιερωμένο σε όλους τους Έλληνες 
και στους αγαπημένους μου φίλους
Ζωή - Νίκο - Ευάγγελο Καλοδήμα

 
Στη Κάτω Βρύση
Στη κάτω βρύση του χωριού
μεσάνυχτα θα πάω.
Στα δέντρα μέσα θα κρυφτώ
και θα παραφυλάω.

Νεράιδες βγαίνουν αργά
και λούζουν τα μαλλιά τους.
Στήνουν χορό και χαίρονται
αστράφτει η ομορφιά τους!

Στη κάτω βρύση του χωριού
κι απόψε θα πορίσω,
μία νεράιδα μικρή
ξανά να αντικρύσω....

Χορεύουν οι νεράιδες
και λούζουν μιά μικρούλα,
μιά νεραιδοκαλόχαρη
μούκλεψε τη καρδούλα!

Στη κάτω βρύση του χωριού
μεσάνυχτα θα πάω.
Θα κλέψω τη νεραιδομικρή
γιατί την αγαπάω!!!!!!!!!!!!!!!
--------------------------------
Αφιερωμένο στην Απιδέα Λακωνίας, με αγάπη


Η Μολυβιά
Θα ζωγραφίσω μολυβιά
επάνω στη καρδιά μου
να σβήσει κάθε μου καημό
κι΄αυτά τα δάκρυά μου.

Θα ζωγραφίσω νεα καρδιά
με μολυβιά ατσαλένια
δεν θα πονά δεν θ΄αγαπά
θα ζεί μόνο για μένα.

Οι καρδιές οι ατσαλένιες
είναι άπονες, καινές.
Δε ραγίζουν δε πονάνε
είναι πάντα δυνατές.

Της ζωής μας τα συντρίμμια
καταστρέφουν τις καρδιές
κι αν δεν είναι ατσαλένιες
ψάχνονται για μολυβιές.

Με μολυβιά ατσάλινη
θα γράψω στη καρδιά μου
να είναι πάλι δυνατή
να βγώ απ΄τα δύσκολά μου.-
--------------------------------
Είναι αφιερωμένο σε όλους τους ταλαίπωρους
που πέρασαν μέσα απ το τούνελ και βγήκαν νικητές,
αλλά είναι αναγκασμένοι να το ξαναπεράσουν
για να ξανανικήσουν και να κερδίσουν τη ζωή


Αλήτισσα ψυχή
Αν σκέφτηκες για μιά στιγμή
πως θα με καταχτήσεις
είμαι αλήτισσα ψυχή
μαζί μου θ΄αποτύχεις.

Το στοίχημα που έβαλλες
πως θύμα θα με κάνεις
βάλτο για άλλη αγόρι μου
μ΄εμένα πάντα χάνεις.....

Εγώ είμαι αλήτισσα ψυχή
και ζώ μέσα στη νύχτα.
Τα κόλπα σου δε πιάνουνε
ρίξε αλλού τα δίχτυα.

Αν σκέφτηκες για μια στιγμή
οτι θα σ΄αγαπήσω,
εγώ είμαι αλήτισσα ψυχή
και θα σε απορρίψω.

Το στοίχημα που έβαλλες
πως θύμα σου θα γίνω,
μές τη καρδιά σου μόνο εγώ
πληγή ανοιχτή θα μείνω.....

Εγω είμαι αλήτισσα ψυχή
γλεντάω και γελάω.
Εγώ έμαθα πάντα να ζω
χωρίς να αγαπάω..........
--------------------------------


Το Ζεϊμπέκικο
Απόψε θέλω να χορέψω
με φίλους μου να αλητέψω.
Στης παραζάλης μου τη μέθη
να κάψω πάθη μου και πένθη....

Απόψε θέλω να χορέψω
ενα βαρύ ζειμπέκικο
χωρίς φραγμούς και περιθώρια
αναστολές και όρια.

Μ΄ενα τσιγάρο σέρτικο
απόψε θα χορέψω
και στης μαστούρας το καπνό
τα πάθη μου θ΄αντέξω.....

Μ΄ενα βαρύ ζειμπέκικο
απόψε θα τελειώσω.
Θα πνίξω κάθε μου καημό
απόψε θα ξεδώσω.
--------------------------------


Τα παιδιά της νύχτας
Τα παιδιά της νύχτας
ζούνε τη ζωή τους μόνο
τις βραδυές.
Βλέπουνε φεγγάρια
στου καπνού την αύρα
ρίχνουν ζειμπεκιές!

Τα παιδιά της νύχτας
ξέρουν ν΄αγαπάνε
χωρίς να ρωτάνε πώς και το γιατί.....
Εχουνε και μπέσσα
δίνουνε και ρέστα δίχως αφορμή!

Μη ρωτάς που πάνε
και τι απαντάνε πάντα το πρωί.
Ξέρουν να σωπαίνουν
δίχως να μαθαίνουν πώς και το γιατί......

Τα παιδιά της νύχτας
ζούνε τη ζωή τους μέσα
στο καπνό.
Στου πιοτού τη ζάλη και τη παραζάλη
δίχως τελειωμό
--------------------------------


Αναμνήσεις
Εσβησα τα φώτα
έκλεισα τη πόρτα
πήρα για το δρόμο
αναμνήσεις μόνο.

Τι ζωή να φιάξω
πώς να σε ξεχάσω
και τις αναμνήσεις
πώς να τίς ξεγράψω?

Είμαι πάλι λιώμα
ενα με το χώμα
και με αναμνήσεις
χίλιες απαρνήσεις.

Εσβησα τα φώτα
έκλεισα τη πόρτα.
Πήρα τα κλειδιά μου
δίχως τη καρδιά μου.

Είμαι πάλι λιώμα
ενα με το χώμα.
Θέλω να γυρίσω
και να πάρω πίσω
πάλι τη καρδιά μου
και τα όνειρά μου.
--------------------------------



Το Παιχνίδι
Μιά δροσοσταλίδα και μιά ηλιαχτίδα
παίζουνε κρυφτό.
Μου μιλούν για σένα και τα περασμένα
που έχω στο μυαλό.

Μιά δροσοσταλίδα και μια ηλιαχτίδα
βάλλανε σκοπό.
Γύρισε ψυχή μου πίσω στη ζωή μου
μου είπαν να σου πώ.

Μιά δροσοσταλίδα και μιά ηλιαχτίδα
τόκαναν κι΄αυτό.
Παίζουνε παιχνίδι, δίνουν αντικλείδι
για το γυρισμό.
Μούπαν να σου δώσω όσα σου οφείλω,
μήνυμα να στείλω,
να σε ξαναδώ.
--------------------------------



Το Μαντήλι
Μου είπε μία γύφτισσα
μιά μάγισσα τσιγγάνα
στάχτη να κάνω μάτια μου
να κάψω το μαντήλι
το δώρο που μου έκανες
σε ένα πανηγύρι.

Της είπα πως χωρίσαμε
δίχως καμμιά αιτία
πως ζούσαμε καρδούλα μου
μ΄αγάπη και λατρεία.

Αμα θελήσω μου είπε αυτή
κοντά μου να γυρίσεις
Στάχτη να κάνω μάτια μου
να κάψω το μαντήλι
εκείνο που μας χώρισε
σ΄αυτό το πανηγύρι.

Της είπα πως χαθήκαμε
δεν έχουμε ανταμώσει
χωρίς εξήγηση ποτέ
κανένας μας να δώσει.

Μου είπε μία γύφτισσα
μιά μάγισσα τσιγγάνα
στάχτη να κάνω μάτια μου
να κάψω το μαντήλι
για να προσμένω γυρισμό
και τα γλυκά σου χείλη!!!
--------------------------------



Ο Χορός
Σύρε μωρό μου το χορό
για να σε καμαρώσω
και στου κλαρίνου το σκοπό
λουλούδια να σου στρώσω.

Σύρε ψυχή μου το χορό
όπως εσύ γνωρίζεις
να κάνεις πάντα ταραχή
καρδούλες να ραγίζεις.

Τα μάτια σου τα όμορφα
μηνύματα μου στέλνουν
με το δικό σου το χορό
αυτά με ανασταίνουν.

Σύρε μικρή μου το χορό
απόψε να καούμε
και στο γλυκό μεθύσι μας
να ξαναγαπηθούμε.

Χόρεψε αγαπούλα μου
για να σε καμαρώσω.
Ταχειά θα ρθώ στη μάνα σου
για να σε στεφανώσω!!!
--------------------------------



Οι προδομένες οι καρδιές
Υπάρχουνε πολλές καρδιές
που αγάπησαν πολλές φορές
μα η δική μου η καρδιά
αγάπησε μία φορά.

Μία φορά αγάπησα
μα δεν το μετανιώνων
προδόθηκα και πόνεσα
κι απ΄τον καημό μου λιώνω.

Οι καρδιές οι προδομένες
κλαίνε πάντα μοναχές
δεν πιστεύουν στην αγάπη
ζούνε μ΄άδεις αγκαλιές.

Οι καρδιές οι προδομένες
ζούνε μόνο με ενοχές
κι άν θα βρούνε την αγάπη
θα προδώσουνε κι΄αυτές.

Μία φορά αγάπησα
μα δέν το μετανιώνω
με πρόδωσες με πίκρανες
κι ακόμα το πληρώνω.-
--------------------------------



Η Ξενητειά
Αγαπημένη κόρη μου
καρδούλα μου, μου λείπεις.
Το γέλιο σου το ζωηρό
το τρυφερό άγγιγμά σου
και ολα αυτά που ζούσαμε
σαν ήμουνα κοντά σου.

Η ξενητειά είναι σκληρή
κόρη μου να προσέχεις.
Της μάνας σου τη συμβουλή
για προσευχή να έχεις.

Κόρη μου μη πικραίνεσαι
ποτέ να μη λυγίσεις
της ξενητειάς την απονιά
με θάρρος να νικήσεις.

Η ξενητειά είναι πικρή
μα εχει και ελπίδα
με την ευχή της μάνας σου
θα βρείς νέα πατρίδα.

Αγαπημένη κόρη μου
παιδί μου λατρεμένο
οσο θα ζώ αστέρι μου
εσένα θα προσμένω.-
--------------------------------



Η Κοπελιά μου
Η κοπελλιά μου φίλε μου
είν΄απ΄τον Ψηλορείτη
κι η ομορφιά της ξακουστή
σ΄ολόκληρη τη Κρήτη...

Τα πράσινα τα μάθια της
και τα ξανθά μαλλιά της
στολίζουνε το πρόσωπο
κι΄αυτή την αρχοντιά της...

Η κοπελλιά μου φίλε μου
είναι Αρχοντοπούλα
μπροστά της υποκλίνονται
ο Αυγερινός και η Πούλια...

Στου φεγγαριού την αγκαλιά
τα βράδυα την κοιμίζω
και σαν ξυπνάει το πρωί
τον ήλιο της χαρίζω...

Η κοπελλιά μου φίλε μου
δεν εχει μάθια γι΄αλλον
κι αν τύχει κάτι να της πούν
βεντέτα θε να κάνω.

*******************

ΤΕΧΝΗ από την κα  Μαίρη Κέλερη - Ταμπακάκη


Αγία Βαρβάρα

Μαρία η Μαγδαληνή (υπό αγιογράφηση)


Παναγία η Βρεφοκρατούσα